Instrukcje dla rządzących

[Aniruddha das]

Rządzący powinni doprowadzić do takiej sytuacji w państwie, w którym nie będzie rozwodów, by uniknąć niepożądanej populacji
Bg 1.40
A kiedy w rodzinie panuje bezbożność, o Kryszno, kobiety ulegają zhańbieniu, a zdegradowane, o potomku Vrsni, wydają na świat niepożądane potomstwo.

ZNACZENIE: Dobra populacja w ludzkim społeczeństwie jest podstawą pokoju, dobrobytu i duchowego postępu w życiu. Religijne zasady instytucji varnaśrama zostały tak zaplanowane, aby w społeczeństwie panowała przewaga dobrej populacji dla ogólnego duchowego postępu państwa i społeczeństwa. Taka populacja zależy od czystości i religijności kobiet. Tak jak dzieci podatne są na złe wpływy, tak również kobiety łatwo ulegają deprawacji. Dlatego zarówno dzieci, jak i kobiety, muszą znajdować się pod opieką starszych członków rodziny. Zaangażowanie kobiet w różne praktyki religijne chroni je od zbłądzenia (cudzołóstwa). Według Canakya Pandity kobiety nie są na ogół bardzo inteligentne i dlatego nie zasługują na zaufanie. Dlatego różne tradycje rodzinne dotyczące praktyk religijnych powinny zawsze je w takie praktyki angażować, a wtedy ich czystość i oddanie zapewni narodziny dobrej populacji, zdolnej do uczestniczenia w systemie varnaśrama. Kiedy upada system varnaśrama-dharma, kobiety w naturalny sposób mają swobodę mieszania się z mężczyznami, oddają się cudzołóstwu, ryzykując wydaniem na świat niepożądanej populacji. Przyczyną cudzołóstwa w społeczeństwie są również nieodpowiedzialni mężczyźni i wskutek tego niepożądana populacja zalewa ludzką rasę, narażając społeczeństwo na wojny i epidemie.

[Aniruddha das]

Bg 1.41
Kiedy wzrasta niepożądana populacja, tworzą się piekielne warunki, zarówno dla rodziny, jak i dla niszczycieli tradycji rodzinnej. W takich skorumpowanych rodzinach nie dba się już więcej o ofiarowywanie wody i pożywienia dla przodków, którzy wskutek tego upadają.

ZNACZENIE: Według zasad pracy dla rezultatów istnieje okresowa potrzeba ofiarowywania przodkom rodziny pożywienia i wody. Ofiara ta spełniana jest przez kult Visnu, ponieważ spożywanie resztek pokarmu ofiarowanego Visnu może uwolnić od następstw wszelkiego rodzaju grzechów. Czasami przodkowie muszą cierpieć z powodu następstw swoich grzechów, a czasami niektórzy z nich nie mogą nawet otrzymać wulgarnego ciała materialnego i dlatego zmuszeni są pozostać w ciałach subtelnych, jako duchy. Zatem, gdy potomkowie ofiarowują swoim przodkom pozostałości prasadam, przodkowie ci zostają wybawieni nie tylko z tej nieszczęśliwej formy, ale i z innych rodzajów nieszczęśliwego życia. Takie usługi oddawane przodkom należą do tradycji rodzinnych i ci, których życie nie jest służbą oddania, powinni spełniać takie ofiary. Jednak przezsamo pełnienie służby oddania jedna osoba może uwolnić setki i tysiące przodków od wszelkiego rodzaju niedoli. Oznajmia to Bhagavatam (11.5.41):

devarsi-bhutapta-nrnan pitrnam
na kinkaro nayam rni ca rajan
sarvatmana yah śaranam śaranyam
gato mukundam parihrtya kartam

’Każdy, kto przyjmuje schronienie lotosowych stóp Mukundy, wyzwoliciela, porzucając wszelkiego rodzaju zobowiązania, i traktuje tę ścieżkę bardzo poważnie, ten nie ma żadnych długów ani zobowiązań wobec półbogów, mędrców, żywych istot w ogólności, wobec członków rodziny, ludzkości ani przodków.’ Obowiązki takie spełniane są automatycznie przez pełnienie służby oddania dla Najwyższej Osoby Boga.

[Aniruddha das]

Bg 1.42
Poprzez złe czyny tych, którzy niszczą tradycje rodzinne i w ten sposób są przyczyną wzrostu niepożądanej populacji, rujnowane są wszelkie rodzaje wspólnych planów i zajęć, które służą dobru rodziny.

ZNACZENIE: Plany społeczne dla czterech porządków społecznych, połączone z zajęciami służącymi dobru rodziny, tak jak zostało to ustanowione przez instytucję sanatana-dharma albo varnaśrama-dharma, mają na celu umożliwienie ludzkim istotom osiągnięcie ostatecznego zbawienia. Dlatego łamanie tradycji sanatana-dharma przez nieodpowiedzialnych przywódców społecznych jest przyczyną chaosu w społeczeństwie, na skutek którego ludzie zapominają o celu życia – Visnu. Tacy przywódcy nazywani są ślepcami. A osoby, które podążają za nimi, z pewnością zostaną wprowadzone w chaos

[Aniruddha das]

Śbh 4.1.6
Idealny mąż i idealna żona są na ogół nazywani Laksmi-Narayana, aby porównać ich do Pana o bogini szczęścia, gdyż znaczącą rzeczą jest, że Laksmi i Narayana są jako mąż i żona wiecznie szczęśliwi. Żona zawsze powinna być zadowolona ze swego męża, a mąż powinien być zawsze zadowolony ze swej żony. W Canakya-śloce, czyli moralnych pouczeniach Canakyi Pandita, zostało powiedziane, że gdy mąż i żona są zawsze nawzajem z siebie zadowoleni, wówczas bogini szczęścia przychodzi automatycznie. Innymi słowy, tam gdzie nie ma nieporozumień miedzy mężem i żoną, jest obecne wszelkie materialne bogactwo i przychodzą na świat dobre dzieci. Na ogół – zgodnie z cywilizacja wedyjską – żona jest tak kształcona, by być zadowolona we wszystkich okolicznościach, a od męża również zgodnie z instrukcjami wedyjskimi – wymaga się, by sprawiał żonie przyjemność odpowiednią ilością pożywienia, ozdób i ubiorów. Gdy zatem mąż i żona są zadowoleni w swoim związku, wówczas na świat przychodzą właściwe dzieci. W ten sposób na całym świecie może zapanować pokój. Lecz na nieszczęście w tym wieku Kali nie ma idealnych mężów i żon, dlatego pojawiają się niepotrzebne dzieci i w dzisiejszym świecie nie ma ani pokoju, ani dobrobytu.

[Aniruddha das]

Do półbogów udają się osoby, które – powodowane pożądaniem i pragnieniem – chcą osiągnąć jakąś materialną korzyść. Bhagavad-gita używa bardzo specyficznych słów: nasti buddhih, które oznaczają "osoby, które straciły rozsądek lub inteligencję". Jedynie takie osoby są zainteresowane półbogami i pragną uzyskać od nich materialną korzyść. Nie oznacza to oczywiście, że nie powinniśmy okazywać półbogom szacunku; lecz nie ma potrzeby oddawania im czci. Osoba uczciwa może być wierna rządowi, lecz nie jest rzeczą konieczną, by przekupywała urzędników. Dawanie łapówek jest rzeczą nielegalną i nie należy przekupywać rządowego sługi, ale nie znaczy to, iż nie należy okazywać jej szacunku. Podobnie, osoba zaangażowana w transcendentalną miłosną służbę dla Najwyższego Pana nie ma potrzeby oddawania czci jakiemuś półbogowi, ani nie ma tendencji, by okazywać półbogom brak szacunku.
Śbh 4.2.32

W tym miejscu Ślrila Prabhupada wyjaśnia, że czczenie półbogów, którzy są urzędnikami rządowymi Najwyższego Pana w tym Wszechświecie, jest jak dawanie łapówki rządzącym w danym państwie. Oddawanie szacunku jest właściwe, ale nie ma potrzeby czczenia rządzących, gdyż ten przywilej przysługuje Bogu Najwyższej Osobie, Panu Krysznie. Schlebianie urzędnikom rządowym celem uzyskania korzyści jest jak dawanie łapówki, a to jest nielegalne i nie należy przekupywać w ten sposób rządzących.

[Aniruddha das]

Wszystko ożywione i nieożywione w tym wszechświecie jest pod kontrolą Pana i do Niego należy. Dlatego trzeba przyjmować tylko te rzeczy, które zostały przeznaczone jako nasz udział i nie przyjmować innych dobrze wiedząc, do kogo należą.

ZNACZENIE: Jest to cytat ze Śrimad-Bhagavatam (8.1.10). Komuniści i socjaliści próbują propagować filozofię, że wszystko należy do mas ludzkich lub do państwa. Taka koncepcja nie jest doskonała. Gdy ją rozszerzymy, zobaczymy, że wszystko należy do Boga. To byłoby doskonałością myśli komunistycznej. Bardzo dobrze wyjaśniono tu znaczenie Śrimad-Bhagavatam. Każdy z nas musi być usatysfakcjonowany tymi rzeczami, które przyznał nam Najwyższy Osobowy Bóg. Nie powinniśmy naruszać posiadłości innych. Tę prostą ideę możemy rozwinąć w naszym codziennym życiu. Każdy powinien dostać kawałek ziemi od rządu i mieć kilka krów. Obie te rzeczy powinny być źródłem naszego utrzymania. Jeśli fabryki wytworzą coś ponad to, trzeba to uznać za własność Najwyższego Osobowego Boga, ponieważ składniki należą do Najwyższego Pana. W rzeczywistości nie trzeba sztucznie wytwarzać takich rzeczy, lecz jeśli zostaną wyprodukowane, powinno się je uznać za własność Najwyższego Pana. Duchowy komunizm uznaje najwyższe prawo własności Najwyższego Pana. Jak wyjaśnia Bhagavad-gita (5.29):

bhoktaram yajna-tapasam sarva-loka-maheśvaram
suhrdam sarva-bhutanam jnatva mam śantim rcchati

"Osoba w pełni świadoma Mnie, znając Mnie jako ostateczny cel wszelkich ofiar i wyrzeczeń, Najwyższego Pana wszystkich planet i półbogów oraz przyjaciela i dobroczyńcę wszystkich żywych istot, osiąga pokój i wolność od wszelkich nieszczęść i cierpień materialnych."

Śrimad-Bhagavatam szerzej wyjaśnia, że nikt nie powinien twierdzić, iż cokolwiek jest jego własnością. Cokolwiek uważamy za swą własność, w rzeczywistości należy do Kryszny. Należy zadowolić się tym, co przyznał nam Najwyższy Pan i nie należy porywać się na własność innych. To zapewni światu pokój.

[Aniruddha das]

Każdy powinien dostać kawałek ziemi od rządu i mieć kilka krów. Obie te rzeczy powinny być źródłem naszego utrzymania.

Co to oznacza, że każdy powinien otrzymać kawałek ziemi od rządu?
Każdy w rozumieniu kto chce i przejawia skłonności do uprawy ziemi. W naszym państwie olbrzymie obszary zajmują ogródki działkowe, które dają satysfakcje oraz utrzymanie dużej części społeczeństwa. Z tej jasnej instrukcji wynika, iż tę działalność rząd powinien rozszerzyć umożliwiając dostęp innym spragniony posiadania gruntu. W wielu jest taka naturalna potrzeba, dlaczego zatem blokować taką inicjatywę przez różnego rodzaju ograniczenia. Obecnie pojedyncze działki mają powierzchnię 3 ary, a to jest zdecydowanie za mało. Chętni mogą otrzymać znacznie więcej ziemi i nie będzie problemu z wyżywieniem społeczeństw. Ta instrukcja powinna być jak najszybciej wprowadzona w życie przez rządzących.
Ta instrukcja Śrila Prabhupada, że każdy powinien dostać od rządu kawałek ziemi jest bardzo praktyczna i chyba każdy z tym się zgodzi.

[Aniruddha das]

Jeśli rząd jest chwiejny i źle kierowany, ludziom zagraża strach. W chwili obecnej tego rodzaju niebezpieczeństwo istnieje stale, ponieważ władzę sprawuje lud. Właściwe kierowanie ludźmi i przewodnictwo jest obowiązkiem króla ksatriyi. Ksatriyą jest ten, kto chroni obywateli przed krzywdą. W tym tzw. rządzie ludu nie ma wyszkolonego króla ksatriyi; gdy tylko ktoś mocny zgromadzi głosy, zostaje ministrem czy prezydentem, nie otrzymawszy wykształcenia od braminów będących. znawcami śastr. W rzeczywistości, w niektórych krajach widzimy, że władza przechodzi z partii do partii i dlatego ludzie zasiadający w rządzie bardziej zainteresowani są ochroną własnych pozycji niż szczęściem obywateli. Cywilizacja wedyjska preferuje monarchię. Ludziom podobał się rząd Pana Ramacandry, Maharajy Yudhisthiry, Maharajy Pariksita, Maharajy Ambarisy i Maharajy Prahlady. Jest wiele przykładów władzy znakomicie sprawowanej przez monarchę. Rząd demokratyczny stopniowo staje się niezdolny do zaspokajania potrzeb ludzi i dlatego niektóre partie próbują wybrać dyktatora. Dyktatura jest tym samym co monarchia, ale jest pozbawiona wykształconego przywódcy. Ludzie będą w rzeczywistości szczęśliwi, gdy wyszkolony przywódca, monarcha czy dyktator, przejmie kontrolę nad rządem i będzie władał ludźmi zgodnie ze standardowymi nakazami autoryzowanych pism objawionych.
Śbh 9.13.12

[Aniruddha das]

Jakie cechy powinien posiadać król?
Odpowiedź jest w Śbh 1.19-30 związku z opisem chwał Maharaja Pariksita.

Król powinien hojnie wspomagać innych i być obrońcą poddanych
Król staje się sławnym przez swoje akty dobroczynne, spełnianie ofiar, ochronę poddanych, itd. Król ksatriya jest dumny z zapewniania ochrony podporządkowanym duszom. Takie nastawienie króla jest nazywane iśvara-bhava, czyli rzeczywistą mocą zapewnienia ochrony w słusznym przypadku. W Bhagavad-gicie Pan poucza żywe istoty, aby podporządkowały się Panu, i obiecuje wszelką ochronę. Pan jest wszechpotężny i szczery w Swoich obietnicach, dlatego zawsze dotrzymuje słowa, jeśli chodzi o ochronę Jego różnych bhaktów. Król, będąc reprezentantem Pana, musi wykazywać wolę ochrony swoim poddanym bez względu na wszelkie ryzyko.

[Aniruddha das]

Król staje się sławnym przez swoje akty dobroczynne, spełnianie ofiar, ochronę poddanych, itd. Król ksatriya jest dumny z zapewniania ochrony podporządkowanym duszom. Takie nastawienie króla jest nazywane iśvara-bhava, czyli rzeczywistą mocą zapewnienia ochrony w słusznym przypadku. Król, będąc reprezentantem Pana, musi wykazywać wolę ochrony swoim poddanym bez względu na wszelkie ryzyko.