Post
autor: Purnaprajna » 04 lip 2012, 14:07
Skoro jesteśmy już przy kwestii interpretacji Bhagawatam przez BVT, to przy okazji zaadresuję inny, zasłyszany ostatnio argument, który mówi, że BVT bardzo luźno i niedosłownie interpretował Śrimad Bhagawatam, na co dowodem jest jego wypowiedź, że małpie armie w tekście Ramajany, odnoszą się do ludzi z południa Indii, którzy z racji swej ciemnej skóry byli pogardliwie nazywani małpami. Aczkolwiek, przeszukując wszystkie dostępne mi prace BVT nie znalazłem źródła tego stwierdzenia, to zignoruję jego brak, i w odpowiedzi zacytuję wpis na ten temat, z innego wątku:
"Co do dosłowności, to samo Śrimad Bhagavatam w wersecie 09.10.17 wydaje się w potoczny sposób nazywać armię Hanumana, Sugriwy i Nila po prostu "vanara", czyli małpami, podczas, gdy specyficzne opisy tej rasy w innych miejscach Bhagawatam wskazują dokładnie na "Kimpurusza" (od "kim purusah" - "Czy są to istoty ludzkie?), czyli jedną z 400 tysięcy gatunków ludzkich, klasyfikowanych jako niebiańskie upadewa-vara (niższa klasa półbogów) zamieszkujących zupełnie inną planetę (Kimpurusza-varsza) i posiadającym mieszankę ludzkich i zwierzęcych cech. Kimpuruszowie na czele z Hanumanem czczą Pana Ramaczandrę, i choć przypominają nieco z wyglądu małpy, to ich poziom świadomości jest ludzki, choć ich zdolności psychofizyczne przewyższają mieszkańców Ziemi, bo posiadają pewne siły mistyczne."
A że mieszkali na południu Indii, to rozumie się samo przez się, że skoro wchodzili w skład armii Pana Ramaczandry, to musieli przecież gdzieś mieszkać. Tak się akurat złożyło, że było to południe Indii.
BVT nie powiedział więc tu nic, co nie zostało już powiedziane w samym Śrimad Bhagawatam, lub stałoby z nim w niezgodzie. I podobnie, jak w przypadku z poprzedniego wpisu, o nieliteralności opisów piekła i nieba, znowu można to wyjaśnić w zgodzie z naukami Śrimad Bhagawatam, bez potrzeby formułowania nowego prawa, które pozwalałoby nam samym decydować o tym, co jest dosłownością, a co nie, w tej książce, i stawiania BVT na czele "Ruchu Dowolności Interpretacji Bhagawatam". Faktyczne istnienie alegorii, w istotnych kwestiach odnoszących się do filozofii, jak historia króla Purandżany jest specyficznie podkreślone przez aczarjów.
Dla potrzeb nauczania i dostosowania się do możliwości pewnej grupy słuchaczy, prezentacja, nie będących esencją Wedanty, mniej ważnych szczegółów, które nie mają wpływu na prajodżanę, ostateczny rezultat procesu sadhana-bhakti, z pewnością może być odpowiednio dostosowana. Jednak główne zasady, czy istota przekazu nigdy się nie zmienia, co jest zawsze wspólnym mianownikiem przekazu guru-sadhu-śastra, i w której to sferze, nie istnieją żadne prawdziwe sprzeczności.
. Ważne aby nie wyrzekać się czegoś sztucznie, tak bez wynikania tego z autentycznego postępu duchowego.
