Arleta pisze: Prawdziwym problemem jest właściwe nastawienie do problemu tego "kopa i kradzieży".
Poruszałaś niezwykle istotną kwestię. Niektórzy bhaktowie sądzą, że ochrona Kryszny oznacza, że nic złego, czy kłopotliwego nie może im się w życiu przydarzyć. Kiedy w naszym życiu lub w życiu naszych bliskich przydarza się jakaś tragedia, to możemy nawet stracić wiarę. Ochrona Kryszny oznacza jednak, że świadomość Kryszny chroni nas od wpływu dziesiątków problemów, które codzienne napotykamy i daje nam środki i metody na ich ostateczne pokonanie, co w praktyce oznacza zrobienie kroku naprzód w kierunku życia w oddaniu dla Boga. A to jest ostateczny sukces.
Z życia Śrila Prabhupada i innych wielkich bhaktów widzimy, że wielkie problemy były dla nich wyzwaniem i okazją do jeszcze większej świadomości Kryszny i potrzeby przyjęcia schronienia w Krysznie. Dlatego tacy wielcy bhaktowie, jak np. królowa Kunti nawet proszą Krysznę o więcej cierpień, bo wtedy łatwiej jest im Go pamiętać. Kiedy nie ma żadnych problemów, bo wszystkie już rozwiązaliśmy, to bodziec do zaabsorbowania się świadomością Kryszny też bardzo się osłabia. Szczególnie u nas, utożsamiających się z ciałem i umysłem neofitów. Z tego też powodu, na swarga-loce, czy w islamskim niebie (żeby nie było, że nie mówię na temat wątku!
) jest bardzo trudno o samorealizację.
Dlatego, szczególnie w uwarunkowanym stanie egzystencji cierpienie jest bardzo wartościowe, jeżeli tylko stanowi bodziec do myślenia o Bogu. Natomiast próby rozwiązywania problemów, jedynie po to, aby uczynić nasze życie przyjemnym miejscem pozbawionym Boga, jest tylko zwykłą karmą, która dziś jest lepsza, a jutro gorsza, ale zawsze jest, tak jak i kolejne, powtarzające się w kółko narodziny, choroby, starość i śmierć, których to problemów, bez rozwinięcia miłości do Boga nie można już niestety rozwiązać.
Tak więc, z powyższego, świadomego Kryszny punktu widzenia, zarówno chemitrale, jak i lobby judaistyczno-syjonistyczne mogą być też postrzegane jako błogosławieństwo. Możliwe jest to jednak, kiedy postrzegamy je poprzez pryzmat transcendentalnej wiedzy, a nie robiąc sobie z tego duchowego pryzmatu chichy śmichy, wierząc jedynie w niezależną od Kryszny potęgę naszej żelaznej determinacji i ramion. Bo jak to powiedział ktoś w znanym polskim filmie, jeżeli sądzisz, że masz ręce z żelaza, to musisz bardzo uważać, żeby cię piorun w nie nie przy... walił.
