Walka konflikty sprawiedliwość czyli widzieć rzeczy jakie są

[Vaisnava-Krpa]

MOTTO: Dla triumfu zła potrzeba tylko, żeby dobrzy ludzie nic nie robili." - Edmund Burke (1729-1797)
Inne wersje: Aby zło zatriumfowało, wystarczy, by dobry człowiek niczego nie robił.
Jedyną rzeczą potrzebną złu do zwycięstwa jest bierność dobrych ludzi.
Zło zwycięża, gdy dobrzy ludzie nic nie robią.



01.08.47 Znaczenie: Każdy ma obowiązek spełniać swoją powinność. Ksatriya jest zobowiązany walczyć dla słusznej przyczyny, bez względu na stronę przeciwną. W takim spełnianiu obowiązków nie należy być niepokojonym przez unicestwienie materialnego ciała, które jest tylko zewnętrznym odzieniem żywej duszy.

01.17.14 Znaczenie: Nieuczciwi niegodziwcy mnożą się z powodu tchórzliwych i nieudolnych przywódców państwa. Ale kiedy przywódcy są wystarczająco mocni, aby ukrócić wszelkiego rodzaju nieuczciwych łotrów, w którejkolwiek części państwa, wówczas na pewno nie będą się oni mnożyć. Kiedy niegodziwcy są karani w przykładny sposób, automatycznie podąża za tym wszelka dobra fortuna. Jak powiedziane zostało poprzednio, pierwszym obowiązkiem króla albo przywódcy jest zapewnienie wszelkiej ochrony spokojnym, nieszkodliwym obywatelom państwa. Bhaktowie Pana są z natury spokojni i nieszkodliwi, i dlatego zasadniczym obowiązkiem państwa jest działanie na rzecz tego, aby każdy stał się bhaktą Pana. W ten sposób automatycznie będą spokojni, nieszkodliwi obywatele. Wtedy jedynym obowiązkiem króla będzie ukrócenie nieuczciwych łotrów. To przyniesie spokój i harmonię w całym społeczeństwie.

01.17.28 Znaczenie: Jak opisano powyżej, osobą Kali jest ten, kto rozważnie dopuszcza się wszelkiego rodzaju grzesznych czynów, zakazanych w pismach objawionych. Wiek Kali będzie niewątpliwie pełen wszelkich czynów Kali, ale to nie znaczy, że przywódcy społeczni i głowy państwa, uczeni i inteligentni ludzie, czyli przede wszystkim bhaktowie Pana, powinni siedzieć z założonymi rękoma i stać się nieczułymi na reakcje wieku Kali. W porze deszczowej na pewno będą obfite opady deszczu, ale nie znaczy to, że ludzie nie powinni podejmować środków ochrony przed deszczem. Obowiązkiem głów państwa i innych jest podjęcie wszelkich koniecznych działań przeciwko czynom Kali, czyli osób pozostających pod wpływem wieku Kali. Maharaja Pariksit jest idealną głową państwa, albowiem od razu był gotów zabić Kali swoim ostrym mieczem. Zadaniem administratorów nie jest jedynie wydawanie decyzji tępiących korupcję, ale muszą być przygotowani, by ostrym mieczem zabijać osoby, które są przyczyną rozkładu moralnego, z punktu widzenia uznanych śastr. Administratorzy nie mogą przeszkodzić rozpuście, jednocześnie dając przyzwolenie na sklepy monopolowe. Muszą oni od razu zamknąć wszelkie sklepy z produktami odurzającymi i alkoholem i karać, nawet śmiercią, tych, którzy folgują sobie we wszelkiego rodzaju intoksykacji. Taki jest sposób na zatrzymanie występków Kali, jak przedstawił to tutaj Maharaja Pariksit, maha-ratha.



KARA ŚMIERCI

01.07.37 Znaczenie: Życie za życie jest odpowiednią karą dla osoby, która okrutnie i bezwstydnie żyje kosztem innego życia. Państwo powinno ukarać taką okrutną osobę wyrokiem śmierci, aby ocalić ją od pójścia do piekła. Skazanie mordercy na karę śmierci jest tylko dobrem dla przestępcy, ponieważ w swoim następnym życiu nie będzie musiał on cierpieć z powodu aktu przestępstwa. Taka kara śmierci jest dla mordercy najniższą możliwą karą, i smrti-śastry oznajmiają, że człowiek, który został ukarany przez króla według zasady "życie za życie", zostaje oczyszczony z wszystkich swoich grzechów, tak że nawet może wznieść się na planety niebiańskie.

01.07.16 Znaczenie:Wróg, który
podpala dom,
podaje truciznę,
atakuje znienacka śmiertelnymi broniami,
grabi bogactwo czy przywłaszcza sobie pola uprawne albo też
kusi czyjąś żonę,
nazywany jest agresorem (napastnikiem). Agresor taki, chociaż może być on braminem czy tak zwanym synem bramina, musi być ukarany w każdych okolicznościach. Arjuna, obiecując pozbawić głowy Aśvatthamę wiedział dobrze, że był on synem bramina. Ale ponieważ działał on jak rzeźnik, został wzięty za rzeźnika; dlatego też nie ma kwestii grzechu w zabiciu takiego bramińskiego syna – udowodniono mu bowiem, że jest łotrem.

01.07.39 Znaczenie: Zgodnie z śastrami, ten,
kto atakuje bez ostrzeżenia,
kto zabija z tyłu albo podkłada ogień pod czyjś dom,
czy też porywa cudzą żonę,
zasługuje na śmierć.

[Vaisnava-Krpa]

01.07.33 Następnie Arjuna, którego oczy płonęły gniewem – przypominając sobą dwie czerwone kulki miedzi – zręcznie zaaresztował syna Gautami i związał go powrozami, jak zwierzę.

01.07.33 Znaczenie: Matka Aśvatthamy, Krpi, urodziła się w rodzinie Gautamy, dlatego też Aśvatthamę nazwano tutaj synem Gautami. Ważne jest jednak to, że Aśvatthama został schwytany i skrępowany powrozami jak zwierzę. Według Śridhary Svamiego, Arjuna był zobowiązany tak właśnie potraktować syna bramina. To należało do jego obowiązków (dharmy). Ta sugestia Śridhary Svamiego została również potwierdzona wypowiedzią Śri Krsny. Aśvatthama był prawym synem Dronacaryi i Krpi, ale ponieważ przez swój postępek zdegradował się do niższego statusu życia, nie ma w tym nic niewłaściwego, że został potraktowany jak zwierzę, a nie bramin.

[Vaisnava-Krpa]

01.17.06 Ty niegodziwcze, ośmielasz się bić niewinną krowę, ponieważ Pan Krsna i Arjuna, nosiciel łuku Gandiva, są poza polem widzenia? Jako że bijesz niewinnego w odosobnionym miejscu, jesteś uważany za przestępcę i dlatego zasługujesz na śmierć.

01.17.06 Znaczenie: W cywilizacji, gdzie Bóg jest wyraźnie skazany na banicję i gdzie nie ma takiego wojownika-bhakty jak Arjuna, towarzysze wieku Kali korzystają z takiego anarchicznego królestwa i organizują zabijanie niewinnych zwierząt, jak krowy, w specjalnych rzeźniach. Tacy mordercy zwierząt zasługują na karę śmierci przez rozkaz pobożnego króla, takiego jak Maharaja Pariksit. Dla pobożnego króla, oprawca, który zabija zwierzę w odosobnionym miejscu, jest skazywany na śmierć, dokładnie tak jak morderca, który skrycie zabija niewinne dziecko.

01.16.10 Znaczenie: Zarządzanie państwem Maharajy Pariksita było tak doskonałe, że rezydował on spokojnie w swojej stolicy. Ale otrzymał on wieści, że symptomy wieku Kali zaczęły przenikać na obszar jego państwa. Jakie są te symptomy wieku Kali? Otóż są nimi:
(1) nielegalne związki z kobietami,
(2) folgowanie sobie w jedzeniu mięsa,
(3) intoksykacja,
(4) czerpanie przyjemności z hazardu.
Wiek Kali przez nazwę znaczy wiek kłótni, a wyżej wspomniane cztery symptomy w ludzkim społeczeństwie są głównymi przyczynami wszelkiego rodzaju kłótni. Maharaja Pariksit usłyszał, że niektórzy ludzie w państwie już oddali się tym czynnościom będącym symptomami wieku Kali, dlatego chciał on podjąć-natychmiastowe kroki przeciwko tym przyczynom niepokoju. Oznacza to, że co najmniej do czasu rządów Maharajy Pariksita takie symptomy publicznego życia były praktycznie nieznane, i skoro tylko zostały one ledwie wykryte, postanowił je wykorzenić. Wieści te nie były dla niego przyjemne, chociaż w pewien sposób uradowały go, jako że dały mu sposobność do walki. Nie było tam potrzeby walki z małymi państwami, ponieważ każdy żył w spokoju pod jego nadzorem, ale złoczyńcy Kali-yugi sprawili, że mógł on ujawnić swego wojowniczego ducha. Doskonały król- ksatriya jest zawsze radosny, kiedy otrzyma sposobność do walki, tak jak sportowiec jest bardzo zapalony, gdy jest szansa na sportowy mecz. Stwierdzenie, że w wieku Kali takie symptomy są z góry przeznaczone, nie jest żadnym argumentem. Gdyby tak było, to dlaczego by miano czynić jakieś przygotowania do walki z tymi symptomami? Takie argumenty są przedkładane przez leniwych i nieszczęśliwych ludzi. W sezonie deszczowym deszcz jest przeznaczeniem, a jednak ludzie podejmują środki do zabezpieczenia się. Podobnie w wieku Kali jest pewne, że powyżej wspomniane symptomy przenikną do życia społecznego, ale obowiązkiem państwa jest ocalenie obywateli od towarzystwa z nosicielami tych symptomów wieku Kali. Maharaja Pariksit chciał ukarać łotrów folgujących sobie w tych symptomach Kali, i tym sposobem ocalić niewinnych obywateli, którzy byli czyści w zwyczajach przez kulturę religii. Zapewnienie takiej ochrony jest obowiązkiem Króla, i Maharaja Pariksit był całkowicie w porządku, kiedy przygotował się do walki.

[Vaisnava-Krpa]

01.17.29 Kiedy osoba Kali zrozumiał, że Król zamierza go zabić, od razu porzucił strój królewski i pod presją lęku całkowicie mu się podporządkował, skłaniając swoją głowę.

01.17.29 Znaczenie: Królewski strój osoby Kali jest sztuczny. Królewski strój jest odpowiedni dla króla albo ksatryi, ale kiedy człowiek niższej klasy przebiera się za króla, jego rzeczywista tożsamość jest odsłaniana przez wyzwanie bona fide ksatryi, jak Maharaja Pariksit. Prawdziwy ksatriya nigdy się nie poddaje. Przyjmuje on wyzwanie swojego rywala ksatryi i walczy on na śmierć i życie o zwycięstwo. Poddanie się jest nieznane prawdziwemu ksatryi. W wieku Kali jest tak wielu oszustów przebranych i upozorowanych na administratorów czy głowy państwa, ale ich rzeczywista tożsamość zostaje odsłonięta, kiedy zostają wyzwani przez rzeczywistego ksatriyę. Dlatego też, kiedy w fałszywym przebraniu osoba Kali zobaczył, że walka z Maharają Pariksitem przekraczała jego możliwości, skłonił on swoją głowę jak poddany i porzucił swój królewski strój.

01.17.30 Maharaja Pariksit, który był wykwalifikowany, aby przyjąć podporządkowanie, i był godny opiewania w historii, nie zabił biednego poddającego się i upadłego Kali, ale uśmiechał się współczująco, ponieważ był łaskawy dla biednych.

01.17.30 Znaczenie: Nawet zwykły ksatriya nie zabija podporządkowanej osoby, a co tu mówić o Maharajy Pariksicie, który był z natury współczujący i miłosierny dla ubogich. Uśmiechał się, ponieważ król w fałszywym przebraniu ujawnił swoją tożsamość osoby niskiej klasy, i myślał, jak ironiczne jest to, że chociaż nikt nie uszedł jego ostrego miecza, kiedy on pragnął zabić, ten ubogi niskiej klasy Kali został oszczędzony, dzięki temu, że w porę się poddał. Sława i dobre serce Maharajy Pariksita są dlatego opiewane w historii. Był on łaskawym i współczującym cesarzem, w pełni godnym przyjęcia poddania się nawet od swojego wroga. Tak oto osoba Kali został ocalony przez wolę Opatrzności.

01.17.31 Król rzekł w ten sposób: Odziedziczyliśmy sławę Arjuny, dlatego też, ponieważ poddałeś się ze złożonymi dłońmi, nie musisz lękać się o swoje życie. Ale nie możesz zostać w moim królestwie, albowiem jesteś przyjacielem bezbożności.

01.17.31 Znaczenie: Osoba Kali, który był przyjacielem wszelkiego rodzaju bezbożności, może otrzymać przebaczenie, jeśli się podda, ale w żadnych okolicznościach nie może on dostać pozwolenia, by żyć jako obywatel w którejkolwiek części państwa dobrobytu. Pandavowie byli zaufanymi reprezentantami Osoby Boga, Pana Krsny, który praktycznie doprowadził do bitwy na Polu Kuruksetra, ale nie dla jakiegoś osobistego interesu. Chciał On, aby idealny król, jak Maharaja Yudhisthira i jego potomkowie, jak Maharaja Pariksit, rządzili światem, i dlatego tak odpowiedzialny król jak Maharaja Pariksit nie mógł pozwolić przyjacielowi bezbożności na panoszenie się w jego królestwie kosztem sławy Pandavów. Taki, i nie inny, jest sposób na likwidowanie rozkładu moralnego w państwie. Przyjaciele bezbożności powinni zostać wypędzeni z państwa, i to ocali państwo od rozkładu.

01.17.33 Dlatego, O przyjacielu bezbożności, nic zasługujesz na to, aby pozostać tutaj, gdzie eksperci spełniają ofiary zgodnie z prawdą i zasadami religii dla zadowolenia Najwyższej Osoby Boga.

01.17.33 Znaczenie: Yajneśvara, czyli Najwyższa Osoba Boga, jest odbiorcą wszelkiego rodzaju ceremonii ofiarnych. Takie czynności ofiarne są przepisane w pismach w różny sposób dla różnych wieków. Innymi słowy, ofiara oznacza uznanie supremacji Pana i skutkiem tego spełnianie aktów, które mogą Go zadowolić pod każdym względem. Ateiści nie wierzą w egzystencję Boga i nie spełniają oni żadnych ofiar dla zadowolenia Pana. Każde miejsce czy kraj, gdzie uznawana jest supremacja Pana i skutkiem tego spełnia się ofiarę, jest nazywany brahmavarta. Są różne kraje w różnych częściach świata i każdy z tych krajów może mieć różne typy ofiary dla zadowolenia Najwyższego Pana, ale główna rzecz, która Go zadowala, jest stwierdzona w Bhagavatam, i to jest prawdomówność. Podstawową zasadą religii jest szczerość, a ostatecznym celem wszystkich religii jest zadowolenie Pana. W tym wieku Kali, największą powszechną formułą ofiary jest sankirtana-yajna. Taka jest opinia ekspertów, którzy wiedzą jak propagować proces yajny. Pan Caitanya głosił tę metodę yajny, i z tego wersetu wynika, że ofiarna metoda sankirtana-yajny może być spełniana wszędzie, aby przepędzić osobę Kali i ocalić ludzkie społeczeństwo od zniewolenia przez wpływ wieku.

01.17.35 Znaczenie: Król był gotowy zabić osobę Kali od razu, gdyby tylko ten nie posłuchał jego rozkazu. W innym bowiem wypadku Król nie miał żadnych zastrzeżeń, aby pozwolić mu żyć dalej. Również osoba Kali, po próbach uniknięcia kary na różne sposoby, doszedł do wniosku, że musi się podporządkować Królowi, i dlatego zaczął trząść się ze strachu o swoje życie. Król, czy głowa państwa, musi być tak mocny, aby móc stanąć przed osobą Kali jak uosobienie śmierci, Yamaraja. Rozkaz Króla musi być usłuchany, inaczej życie przestępcy jest w ryzyku. Taki jest sposób, aby rządzić osobami Kali, które stwarzają niepokój w normalnym życiu obywateli państwa.

[Vaisnava-Krpa]

O pewne rzeczy należy dbać, chronić i pielęgnować:



Wymaga to czasami stanowczości, użycia siły, pokory, by nie dbać jedynie o własny komfort.

[V-K]

Hare Krsna! Witaj Prabhu Vaisnava-Krpa! To co napisałeś i umieściłeś, doskonale demaskuje fałszywe poglądy, na źle pojęty bezwzględny pacyfizm, i co za tym idzie na karę śmierci.
Nic dodać, i nic ująć, wszystko poparte jest stosownymi i celnymi cytatami z literatury wedyjskiej. Jestem o tyle mile zaskoczony, iż sam wielokrotnie prowadzę różnego rodzaje polemiki i dyskusje na ten tamat.
A przytoczone przez Ciebie, Prabhu, wersety są przewyborne, jako trafne argumenty dla prowadzenia takich rozmów.
Dziękuję za taki cenny post oraz argumenty w nim zawarte.
Podsumowując, jestem zdecydowanym przeciwnikiem bezwzględnego pacyfizmu oraz znoszenia kary śmierci m.in. dla morderców... Pozdrawiam

[Vaisnava-Krpa]

Dziękuję bardzo

02.31 Biorąc pod uwagę swój specyficzny obowiązek ksatriyi, powinieneś wiedzieć, że nie ma dla ciebie lepszego zajęcia niż walka według religijnych zasad. Nie powinieneś zatem wahać się!

02.31 Znaczenie: Z czterech porządków organizacji społecznej, porządek drugi, którego zadaniem jest administracja, nazwany jest ksatriya. Ksat oznacza: ranić, zadawać ból, przynosić szkodę. Ten, kto chroni od zadawania bólu i wyrządzania szkody, nazywany jest ksatriyą (trayate – chronić, bronić). Ksatriyowie uczyli się zabijać w lesie. Ksatriya udawał się do lasu i tam stawał gwarzą w twarz z tygrysem, aby walczyć z nim swoim mieczem. Jeśli tygrys został zabity, był palony zgodnie z królewskim zwyczajem. Zwyczaj ten zachował się do dnia dzisiejszego wśród królewskich ksatriyów w stanie Jaipur. Ksatriyowie są specjalnie przysposobieni do próby sił i zabijania, ponieważ przemoc w sprawie religii jest czasami czynnikiem koniecznym. Dlatego ksatriyowie nigdy nie powinni bezpośrednio przyjmować sannyasy (wyrzeczonego porządku życia). Łagodność w polityce może być dyplomacją, ale nigdy nie jest środkiem ani zasadą. W religijnych księgach prawniczych jest powiedziane:

ahavesu mitho 'nyonyam jighamsanto mahi-ksitah
yuddhamanah param śaktya svargam yanty aparan-mukhah

yajnesu paśavo brahman hanyante satatam dvijaih
samskrtah kila mantraiś ca te 'pi svargam avapnuvan

"Król albo ksatriya, który pokonał w walce innego, zazdrosnego o niego króla, może osiągnąć po śmierci planety niebiańskie, tak samo jak osiągają je bramini poprzez poświęcanie zwierząt w ogniu ofiarnym." Zabijanie w walce prowadzonej według zasad religijnych oraz zabijanie zwierząt w ogniu ofiarnym nie jest uważane za akt gwałtu, jako że każdy korzysta tam, gdzie w grę wchodzą zasady religijne. Zwierzę złożone w ofierze otrzymuje natychmiast ludzką formę życia, nie podlegając procesowi ewolucyjnemu od jednej formy do następnej, a ksatriyowie, którzy polegli na polu walki osiągają planety niebiańskie, tak jak bramini osiągają je poprzez składanie ofiar.
Są dwa rodzaje sva-dharmy, czyli specyficznych obowiązków. Dopóki nie jest się wyzwolonym, tak długo należy spełniać – zgodnie z zasadami religijnymi – obowiązki przynależne danemu ciału, gdyż w ten sposób można osiągnąć wyzwolenie. Natomiast, kiedy jest się już wyzwolonym, wtedy sva-dharma – czyli te specyficzne obowiązki – stają się obowiązkami duchowymi i nie są już dłużej spełniane według materialnej, cielesnej koncepcji. W cielesnej koncepcji życia specjalne obowiązki przypisywane są braminom i ksatriyom odpowiednio, i takie obowiązki są nieuniknione. Jak to zostanie wyjaśnione w Rozdziale Czwartym, sva-dharma została ustanowiona przez Pana. Na płaszczyźnie cielesnej ta sva-dharma nazywana jest varnaśrama-dharmą, czyli "odskocznią" do poznania duchowego. Ludzka cywilizacja zaczyna się od etapu varnaśrama-dharmy, czyli specyficznych obowiązków odpowiadających określonym gunom natury, pod wpływem których znajduje się dane ciało. Wypełnianie własnych specyficznych obowiązków w jakiejś określonej dziedzinie, zgodnie z nakazami wyższych autorytetów, wznosi daną osobę do wyższej pozycji życia.

02.32 O Partho, szczęśliwi są ci ksatriyowie, którym samorzutnie nadarza się taka okazja walki, otwierając im w ten sposób drzwi do planet niebiańskich.

02.32 Znaczenie: Łagodność na polu walki w przypadku ksatriyi jest filozofią głupca. W Paraśara-smrti, czyli kodeksie religijnym ułożonym przez Paraśarę, wielkiego mędrca i ojca Vyasadevy, jest powiedziane:

ksatriyo hi praja raksan śastra-panih pradandayan
nirjitya para-sainyadi ksitim dharmena palayet

"Ochrona obywateli przed wszelkiego rodzaju trudnościami jest obowiązkiem ksatriyi i w tym celu musi on używać siły, jeśli jest to konieczne dla zachowania prawa i porządku. Musi on zatem zwalczać żołnierzy szkodliwych królów i w ten sposób, kierując się zasadami religijnymi, powinien panować nad światem."
Rozważając wszystkie aspekty, Arjuna nie miał powodu do wycofania się z walki. Jeśli pokonałby swoich wrogów, otrzymałby królestwo, a gdyby nawet zginął w walce, dostałby się na planety niebiańskie, których drzwi stały dla niego otworem. Walka była więc korzystna w obu przypadkach.

02.33 Jeśli jednak nie spełnisz swego religijnego obowiązku walki, wtedy z pewnością dopuścisz się grzechu, jako że zlekceważysz swoje obowiązki. W ten sposób stracisz też sławę wojownika.

02.33 Znaczenie: Arjuna był sławnym wojownikiem, a sławę tę zdobył przez pokonanie wielu wielkich półbogów, nie wyłączając nawet Pana Śivy. Po pokonaniu Pana Śivy, którego spotkał w przebraniu myśliwego, Arjuna spodobał się panu i w nagrodę otrzymał od niego broń zwaną paśupata-astra. Wszyscy wiedzieli o tym, że był on wielkim wojownikiem. Nawet Dronacarya udzielił mu swojego błogosławieństwa i nagrodził go specjalną bronią, którą mógł zabić nawet swojego nauczyciela. Zatem zdobył on sobie uznanie wielu autorytetów (nie wyłączając jego przybranego ojca – Indry, króla nieba materialnego), którzy obdarzyli go różnymi militarnymi nagrodami. Lecz gdyby wycofał się z walki, nie tylko zlekceważyłby swój obowiązek ksatriyi, ale straciłby całą sławę i dobre imię, i tym samym zasłużyłby na piekło. Innymi słowy, poszedłby do piekła nie dlatego, że brał udział w walce, ale dlatego, że się z niej wycofał.

02.34 Ludzie zawsze będą mówili o twojej hańbie, a dla tego, kogo darzono szacunkiem, niesława gorsza jest od śmierci.

02.34 Znaczenie: Pan Krsna – zarówno jako filozof, jak i przyjaciel Arjuny jednoznacznie osądza decyzję opuszczenia pola walki przez Arjunę. Pan mówi: "Arjuno, jeśli opuścisz pole walki jeszcze przed rozpoczęciem się bitwy, ludzie nazwą cię tchórzem. Nawet jeżeli nie dbasz o złą sławę, ale pragniesz w ten sposób uratować swoje życie, to Ja radzę ci, abyś lepiej zginął w walce. Dla człowieka tak szanowanego jak ty, zła sława gorsza jest od śmierci. Nie powinieneś zatem uciekać w obawie o swoje życie: już lepiej jest zginąć w walce. To ocali cię od złej sławy z powodu zmarnowania Mojej przyjaźni i od utraty prestiżu w społeczeństwie."
Ostateczne orzeczenie Pana jest więc takie: lepiej by Arjuna zginął, niż wycofał się.

02.35 Wielcy wodzowie, którzy wysoko cenili twoje imię i sławę, pomyślą, że opuściłeś pole walki powodowany strachem jedynie. W ten sposób stracą swoje wysokie mniemanie o tobie.

02.35 Znaczenie: Krsna kontynuuje pouczanie Arjuny: "Nie myśl, że tak wielcy wodzowie jak Duryodhana, Karna i inni, będą uważali, że opuściłeś pole walki z powodu współczucia dla swoich braci i dziadka. Pomyślą, że zbiegłeś ze strachu o swoje własne życie. I w ten sposób stracą swoje wysokie mniemanie o tobie."

02.36 Twoi wrogowie rzucą na cię obelgi i wyszydzą twoje zdolności. Cóż mogłoby być bardziej bolesnego dla ciebie, Arjuno?

02.36 Znaczenie: Pan Krsna był początkowo zdumiony tym, że Arjuna usprawiedliwia swoją odmowę walki współczuciem dla krewnych i określił to jego współczucie jako niestosowne dla Aryan. Teraz, używając tak wielu słów, Pan dowiódł Swoich wcześniejszych wypowiedzi przeciwko tzw. współczuciu Arjuny.

02.37 O synu Kunti, albo polegniesz na polu walki i tym sposobem osiągniesz planety niebiańskie, albo ty pokonasz wroga i cieszyć się będziesz królestwem na ziemi. Zatem powstań i walcz wytrwale.

02.37 Znaczenie: Arjuna powinien podjąć walkę, nawet jeśli nie byłoby pewności zwycięstwa dla jego strony. Gdyby nawet został zabity, mógłby dostać się na planety niebiańskie.

02.38 Walcz przez wzgląd na samą walkę tylko, nie biorąc pod uwagę szczęścia czy nieszczęścia, straty czy zysku, zwycięstwa albo klęski – a działając w ten sposób, nigdy nie popełnisz grzechu.

02.38 Znaczenie: Teraz Pan Krsna mówi Arjunie wprost, że powinien walczyć dla samej walki, dlatego że On tej walki pragnie. W czynnościach w świadomości Krsny nie bierze się pod uwagę szczęścia czy nieszczęścia, korzyści czy straty, zwycięstwa albo porażki. Wiedza, że wszystkie czyny należy ofiarować Krsnie, jest transcendentalną świadomością. Wtedy nie odbiera się skutków tych czynów, tak jak jest to w przypadku świadomości materialnej. Kto wszystko czyni dla zadowolenia własnych zmysłów, działając czy to w dobroci, czy w pasji, ten podlega reakcjom tych swoich czynów, dobrym albo złym. Lecz kto całkowicie oddał się czynnościom w świadomości Krsny, ten nie ma już więcej zobowiązań wobec nikogo, w przeciwieństwie do osób prowadzących normalny tryb życia. Jest powiedziane:

devarsi-bhutapta-nrnam pitrnam
na kinkaro nayam rni ca rajan
sarvatmana yah śaranam śaranyam
gato mukundam parihrtya kartam

"Każdy, kto całkowicie podporządkował się Krsnie, Mukundzie, porzucając wszelkie inne obowiązki, nie jest już niczyim dłużnikiem ani nie jest zobowiązany wobec nikogo – ani wobec półbogów, ani mędrców, ani wobec ogółu ludzkości, ani też wobec swoich krewnych, czy przodków." (Bhag. 11.5.41) Werset ten zawiera pośrednio wskazówkę Krsny dla Arjuny, a przedmiot ten zostanie dokładniej wytłumaczony w następnych wersetach.

[Vaisnava-Krpa]

03.18.22-23 Pan Brahma rzekł: Mój drogi Panie, demon ten jest niczym kłujące ostrze dla półbogów, braminów, krów i niewinnych osób, które są nieskazitelne i których bezustanną ostoją jest wielbienie Twoich czcigodnych, lotosowych stóp. I jest niczym źródło niepokoju, gdyż nęka ich niepotrzebnie. Od czasu, gdy obdarzyłem go swą łaską, działa niczym demon i ciągle szuka godnego siebie przeciwnika, przemierzając w tym bezbożnym celu cały wszechświat.

03.18.22-23 Znaczenie: Istnieją dwie klasy żywych istot pierwsza nazywana sura, czyli półbogami, a druga nazywana asura, czyli demonami. Demony na ogół lubią oddawać cześć półbogom, i istnieją dowody na to, że dzięki takiemu kultowi uzyskują nadzwyczajną moc do zadowalania zmysłów, która z kolei później sprawia wiele kłopotów braminom, półbogom i pozostałym, niewinnym żywym istotom. Demony zwykle widzą wady w półbogach, braminach i niewinnych, i są dla nich bezustannym źródłem niepokoju. Najpierw zadają sobie trud, by uzyskać od półbogów siłę, a później sprawiają im kłopoty. Możemy podać tu przykład pewnego wielkiego wielbiciela Pana Śivy, który otrzymał od niego błogosławieństwo, że gdy dotknie swą ręką czyjejś głowy, wówczas odpadnie ona od tułowia tej osoby: Ale gdy tylko dostał tę łaskę, wówczas zapragnął dotknąć głowy samego Pana Śivy. W taki sposób działają demony. Jednakże bhaktowie Najwyższej Osoby Boga nigdy nie proszą o żadną łaskę dla zadowalania zmysłów. Nie przyjmują nawet wyzwolenia, kiedy jest im oferowane. Są szczęśliwi po prostu przez pełnienie transcendentalnej, pełnej miłości służby dla Pana.

03.18.24 Pan Brahma mówił dalej: Mój drogi Panie, nie ma potrzeby, byś bawił się z tym podstępnym, butnym i niezależnym demonem, który jest mistrzem sztuk magicznych i pierwszym pomiędzy niegodziwymi.

03.18.24 Znaczenie: Gdy zostaje zabity wąż, nikt nie jest z tego powodu nieszczęśliwy. Wiejscy chłopcy często łapią węża za ogon i bawią się z nim przez chwilę, a później zabijają go. Podobnie Pan, choć mógł zabić demona natychmiast, bawił się z nim jak dziecko ze żmiją, zanim ją zabije. Jednakże Brahma stwierdził, że skoro demon jest większym niegodziwcem niż wąż, zatem nie trzeba z nim igrać. Chciał on, by demon został zabity bezzwłocznie, natychmiast.