Przemyslenia na temat Harinama Sankirtana

[trigi]

37. Gdzie w Wedach znajduje się wzmianka o maha-mantrze?
Imie Hari jest samym Hari. Maha-mantra istniała zanim pojawiły sie śastry. Dowodzą tego wersety catuh-śloki Śrimad Bhagavatam począwszy od aham ewasam ewagre. Najbardziej niezależne święte imię nie podlega kontroli sastr. W rzeczywistości to śastrymanifestują sie dzięki najwyższej woli świętego imienia. To nie było tak, że najperw pojawiły sie sastry a potem świete imie. Brahma samhita stwierdza iz święte imie zamanifestowało sie najpierw w sercu Brahmy. Rig Weda także wspomina o świętym imieniu.
Maha mantra lub znaczenie swietego imienia Pana wspomniane są w pismach takich jak: Kali-santarana Upaniszad ( z Jadżur Wedy), Bryhad Naradyja Purana, Gjanamryta-sara, Pippalada-śakha (z Atharwa Wedy), Śri Ćaitanja-ćarita mahakawja, Śri Ćaitanja-bhagawata, Śri Ćaitanja mangala, Brahma jamala, Radha tantra, Padma Purana, Śrimad Bhagawatam, Brahmanda Purana, Sanat-kumara Samhita, Agni Purana, Ananta Samhita, Ćaitanja Upaniszad (z Atharwa Wedy), Śri Ćaitanja-caritamryta, Bryhat Bhagawatamryta,Śri Nama Kaumudi. Otrzymalismy również pouczenia dotyczace maha-mantry od Boga, Najwyzszej Osoby Śri Gaurasundary.

38. Co oznacza "Hare"?
Niektórzy ludzie dochodzą do wniosku, że słowo „Hare” w maha-mantrze Hare Kryszna jest zwróceniem się do Hari. Osoby bardziej przywiązane do aśraja-tattwy niż wiszaja-tattwy, czyli te, których skłonność do służenia jest bardziej przebudzona, uznają, iż „Hare” jest zawołaniem do Hary, Radhy. Ponieważ Radha przyciąga swoją miłością umysł Kryszny, znana jest jako Hara.

39. Jakie jest znaczenie słowa „Om”?
Om jest wstępną manifestacją świętego imienia, a „Kryszna” jest świętym imieniem przejawionym w pełni.

40. Co to jest mantra?
Mantra to wibracja dźwiękowa, która może wyzwolić umysł z nastroju cieszenia się i uwolnić go od koncentracji na zadowalaniu zmysłów. Po osiągnięciu doskonałości w intonowaniu mantry, możemy odetchnąć od spekulacji umysłowej. Dopóki ktoś nie porzuci dumy, nie może służyć guru i Krysznie. Symptomem dumy jest niezależność.

41. Czy każdy powinien intonować?
Każdy powinien spełniać kirtana. Wysławianie świętych imion Pana Hari i opowieści o Nim to wieczne zajęcie wszystkich żywych istot. Oczywiście, zanim każdy zacznie słuchać i intonować o Krysznie, my sami musimy o Nim słuchać i gloryfikować Go. Czy inni zgadzają się z nami czy też nie, my musimy podążać autoryzowaną metodą.

42. Jaka jest różnica pomiędzy wielbieniem Bóstwa a intonowaniem?
Kiedy angażujemy się w czczenie Bóstwa, korzyść odnosi tylko wielbiący. Kiedy intonujemy święte imię, korzyść odnosi zarówno intonujący jak i słuchacz. Czczenie Bóstwa wykonuje się osobiście, inni nie mogą tego zobaczyć, lecz dźwięk intonowania wnika do uszu innych ludzi. Mistrz duchowy zawsze pomaga uczniom poprawić ich błędy. Intonowanie świętego imienia jest radosne, dynamiczne i w najwyższym stopniu oczyszczające.

43. Kiedy zaczyna się czyste intonowanie?
Dopóki będziemy pochłonięci materialnymi myślami, nie będziemy w stanie intonować czysto. Jak można intonować imię Kryszny, jeśli nie ma się ochoty na służenie Mu? Osoba zainteresowana zadowalaniem zmysłów, lubiąca oszukiwać i będąca hipokrytą nigdy nie może intonować świętego imienia. Ci, którzy nie pojmują, że święte imię Pana i sam Pan nie są od siebie różni, będą mieli problemy z intonowaniem. Intonowanie rozpoczyna się od chęci służenia Panu. Dopóki nie będziemy przekonani, że święte imię jest samym Panem, jakże będziemy intonować? Święte imię nie pojawi się na języku, gdy serce wypełnia potok przyziemnych myśli. Dlatego, dopóki umysł nie zostanie uduchowiony, intonowanie świętego imienia nie jest możliwe. Nieustannie intonować może tylko osoba, której materialne koncepcje zostały zniszczone.
Cierpimy z powodu służenia materialnym pragnieniom. Gdy są one silne, staniemy się sługami Maji, a nawet możemy narodzić się jako duchy czy upiory. Kiedy serce oczyści się dzięki służbie dla guru i Kryszny, pojawi się w nim czyste imię. W innym przypadku będziemy nadal popełniać obrazy przeciw świętemu imieniu.

Koniec rozdziału.

[Martanda Dasa]

Dziekuje Ci Trigi Prabhu za utrzymywanie watku przy zyciu, obys zyl dlugo i w swiadomosci Kryszny.

[trigi]

Naprzepisowałem się a na koniec znalazłem cały rozdział wrzucony przez Divye, no ale czytanie powoli i przepisywanie powoduje ze lepiej wchodzi do mózgownicy.
http://forum.harinam.pl/viewtopic.php?f ... w=previous
Dzięki za życzenia, ja Tobie też życzę sukcesu w zadowoleniu Waisznawów i Kryszny, a szczególnie HG Aindry Prabhu, co chyba jest Twoim pragnieniem.

[ParamatmaDas]

Dzisiaj moim przemysleniem na ten temat jest ze intonowanie maha - mantry to nasza glowna praktyka. Kazda nauka i teolgia dzili sie na czesc teoretyczna i praktyczna. Teoria mowiac o duszy o reinkarnacji itp. A z drugiej strony jest praktyczna aplikacja tego w zycie.

[romar1]

Czy istnieje inna mozliwośc oprócz zastosowania procesu
[ "W tym wieku kłótni i hipokryzji jedynym środkiem do wyzwolenia jest intonowanie świętego imienia Pana, nie ma innej drogi, nie ma innej drogi, nie ma innej drogi(CC Adi 17.21) ]

dostania się do świata duchowego, do Kryszny ?
Czy proce intonowania jak to jest powyżej napisane jest rzeczywiśćie jedynym procesem? Czy są jakieś odstępstwawa - oczywiście poprate cytami z Ved.

Rozumując że nie ma takich odstępstw - to na planety duchowe tylko i wyłącznie mogą dostać się osoby intonujące Mahamantre?

[ParamatmaDas]

Nie sa to odstępstwa ale są różne procesy. Generalnie jest ich 9, czyli 9 sposóbów jakby techniczne rzecz biorąc zbizania się do Boga;

1. sravanam (jest to słuchanie, np słuchanie pieśni, słuchanie ksiag świetych jak Bhagawatam, opowiesci które nas zbiżają do Kryszny)
2. kirtanam (jest to intonowanie, wychwalnie Kryszny i duchwych tematów. Intonowanie mantr, spiewanie)
3. Vishnu smaranam (jest to pamiętanie w umyśle, medytacja o lotoswych stopach Pana Wisznu)
4. padasevanam (słuzenie lotosowym Pana - wchdzi w to takie rzeczy jak np udanie sie na piegrzmkę do swietego miejsca, wizta w swiatyni, złoznie pokłonow itp)
5. archanam -(jest to wielbienbie Bustwa. Bustwa istnija w kazdej tradycji. Wchdzac do swiatyni widzisz wizuanie posag Kryszny, mozesz na niego patzrec, podziwiac, wiebic, z doswdcznia wiem ze dom w ktrym zamiast telewizra czy kąputera w centrum sa Bustwa zminia całkowicie swoja atmosfere)
6. vandanam - to skladanie Modlitw. Kiedys Satrswarupa Mahardza napsial cała ksiazke o MODLITWACH. Mozesz mówic modlitwy standardowe z pism, ale mozesz sie modlic tez z serca. Jest to jakby rozmowa, miedzy Toba a Kryszna.
7. dasyam - jest to bycie sługa Pana
8. sakhyam - jest to nastroj w ktrym ktos sie czuje jako jakby rowny Panu, jako jego PRZYJACIEL....
9. atma nivedanam (doslowinie "oddanie duszy") -- jest to podpozadkowanie sie cakowicte. Tak jakbys niezależnie kim jesteś, zólił nagle wszytko, niezależnie co robił i oddał całe swoje życie Bogu. Przykładem jest Bali mahardza. O dziwo był z bardzo złej rodziny demonów, był bardzo bogaty, ale gdi przeszedł Wisznu, on oddał wsztskie swoje bogactwa, własności, aspiracji, oddał swoje życie na służbę Panu. Choc jego własne społeczeństwo mówiło mu "co ty robisz"

Dokadnie o tym pisze w Sb. księga 7 , rodzial 5, tekst 23-24, a w znaczeniu Prabhuada wyjasnia wsztsko dokadniej. Pisma święte zawierają tez konkretne przekłady oosb które dzięki JEDNEMU TYLKO Z TYCH PRCESOW OSGNELY WYZWOLENIE.

Jednak intonowanie Hare Kryszna jest uwazne za najlatwijsze w tym wieku kali, poniewaz umysły ludzi sa niespokojne, pełne konfiktów i kutni.

[romar1]

reasumując- to niezaleznie kim jesteś [ patrząc na to materialnie - do jakiej organizacji przynależysz [ katolik, waisznawa, etc etc, lub tez nie przynależysz ] gdy tylko jesteś sługa boga mozesz do jego siedziby trafić.

tak ?

[Purnaprajna]

reasumując- to niezaleznie kim jesteś [ patrząc na to materialnie - do jakiej organizacji przynależysz [ katolik, waisznawa, etc etc, lub tez nie przynależysz ] gdy tylko jesteś sługa boga mozesz do jego siedziby trafić.

tak ?

Żywa istota zawsze jest sługą Boga, nawet gdy o tym nie wie. Istnieje więc tylko kwestia uświadomienia sobie tego faktu, oraz działania zgodnego z taką duchową tożsamością. ABC transcendentalisty, to przyjęcie za pewnik, że dusza, czyli my, jest różna od materialnego ciała, po czym stopniowe nabycie namacalnej realizacji tego faktu, poprzez praktykę służby oddania dla Boga.

Niestety, większość obecnych religijnych wiar, nie dochodzi nawet do punktu teoretycznej akceptacji powyższego faktu, nie mówiąc już o jego praktycznej realizacji. Ich filozofia nie zawiera w sobie też koncepcji i potrzeby mokszy, czyli wyzwolenia się spod wpływu atrakcji do materialnego ciała i obiektów zmysłowych, pozostając jedynie w sferze karma-margi, a specyficznie, tri-wargi, czyli opartej na materii pobożności (dharmy), bogactwa (arthy) oraz cielesnego szczęścia (kamy). Powyższa świadomość tworzy mocne podstawy materialistycznej kultury, opartej na kontemplacji obiektów zmysłowych, co ostatecznie kulminuje w rozpadzie wszelkich sfer ludzkiego wysiłku - fizycznej, intelektualnej, społecznej i religijnej, co współcześnie nazywane jest "kroczeniem drogą postępu".

Powyższe upadharmy (podreligie) oferują swoim wyznawcom duży wybór upadhi, czyli typów tymczasowej materialnej tożsamości takich jak np. jestem Polakiem, Arabem, katolikiem, muzułmaninem, białym, czarnym, kobietą, czy mężczyzną, które w najlepszym przypadku, pozwalają jedynie na tymczasowe udanie się po śmierci do tzw. "nieba", które jest usytuowane w materialnym, a nie w transcendentalnym świecie. Tego typu sytuacja nie ma nic wspólnego z interesem duszy, i dlatego nie jest w żaden sposób przydatna w rozwinięciu czysto duchowej atrakcji do transcendentalnych form Pana, oraz powrotu do Jego transcendentalnej siedziby.

Oczywiście lepiej jest być wyznawcą jakiejkolwiek upadharmy, niż nim nie być, bo przynajmniej akceptuje się wtedy istnienie Stworzyciela, oraz podstawowe nakazy moralne, zapewniające społeczny spokój, co zabezpiecza taką jednostkę przed doświadczeniem cierpień "ognia piekielnego", zastępując to krótkotrwałym, cielesnym szczęściem w niebie, aby ponownie przyjąć narodziny w ludzkim ciele. I tak w koło Macieju. A wszystko to, w iluzorycznym przekonaniu, że jest się kimś, kim się naprawdę nie jest, czego rezultatem jest ból i cierpienie, które niosą ze sobą niezliczone narodziny, starość, choroby i śmierć.

[romar1]

czyli tak jak w cytacie:
"W tym wieku kłótni i hipokryzji jedynym środkiem do wyzwolenia jest intonowanie świętego imienia Pana, nie ma innej drogi, nie ma innej drogi, nie ma innej drogi(CC Adi 17.21)



i jakby to nie zabrzmiało to jedyna droga
tylko niestety gdy to otwarcie mówimy czesto jest przyjmowane za wywyższanie[ wynika to z niezrozumienia, tak jak piszesz ],że tylko waisznawa ma recepte wie co i jak i niestey zdarza się w tym momencie gdy mówimy że to jedyna droga - to jest to wtedy od razu odrzucane.
Ale spotkałem się z takim stwierdzeniem że trezba być tych tematach jak najbardziej prawdomównym , chociaż może to byc odbierane jako krytykanctwo innych religii

[Purnaprajna]

"Jedyna droga" odnosi się po prostu do inherentnej natury duszy, którą jest służenie Bogu w transcendentalnej miłości, czego specyficzną ekspresją w Kali-judze jest sankirtan, zbiorowe intonowanie imion Boga. Dusza nie jest ani Polakiem, katolikiem, czy hindusem. Te tymczasowe desygnaty nie są naturalną tożsamością wiecznej duszy. Z tego powodu, jakiekolwiek próby służenia Bogu w takiej fałszywej, bo tymczasowej tożsamości, nie przyniosą oczekiwanego rezultatu.

Traktowanie jako wywyższanie się, opinii, że dusza posiada swoją własną naturę, czy "jedyną drogę" ekspresji swej transcendentnej natury, która jest różna od ekspresji materialnej świadomości, świadczy tylko o czyichś, zawężonych przez iluzję i fałszywe ego horyzontach myślowych. Jest to symptom wyboru materializmu, często pod płaszczykiem religijności i pobożności.