Rocznica odejścia Śripada Aindry Prabhu

[Kedarnath dasa]

Dziś mija 2 lata od odejścia Aindry Prabhu.
Aindra Prabhu, uczeń Śri Śrimad A.C. Bhaktivedanty Swamiego Prabhupady, zdecydował się w 1986 roku osiąść w Śri Vrindavana-dham, by odnowić życzenie Śrila Prabhupada dotyczące dwudziestoczterogodzinnego kirtanu. Aindra Prabhu przez 24 lata prowadził i koordynował bezustanny kirtan w świątyni Śri Śri Krsna-Balaram Mandir we Vrindavan.

"Podnieście się! Zróbcie coś prawdziwego - yuga-dharmę, harinam-sankirtan! Nie ma innej yuga-dharmy dla nikogo z nas. Nie ma szans byście osiągnęli krsna-premę w wieku Kali jeśli nie spełniacie kali-yuga-dharmy - entuzjastycznego, pełnego uczucia intonowania Świętego Imienia Pana!"

[Martanda Dasa]

To było dokładnie dwa lata temu, obudziło mnie walenie do drzwi, do drzwi Aindra Prabhu, który mieszkał zaraz obok. Od razu poczułem niepokój w umyśle, wiele osób do niego pukało albo uderzało w drzwi, ale ten hałas to było za głośno i za długo. Wyskoczyłem z pokoju na werandę ubrany w gamszę i zobaczyłem jak jeden z wielbicieli dobiera się do zamka w drzwiach, próbując otworzyć drzwi od zewnątrz. Inny starszy wielbiciel biegł po werandzie krzycząc: "Musimy szybko otworzyć, być może on umiera wewnątrz". Mój strach i niepokój rósł z sekundy na sekundę. Już w tym momencie Kryszna mi mówił z serca, że to już koniec. Koniec mojej przyjaźni z Aindra Prabhu, koniec jego towarzystwa, jego kirtanów, jego prasadam od jego Bóstw. Czułem jak wszystko się zapada i pęka w głębi mojego serca, tak jak dom, który nie ma fundamentów.
W międzyczasie jeden wielbiciel kontynuował otworzyć zamek, a drugi wziął grubą metalową rurę i zaczął nią uderzać w małe drzwi, które były częścią dużych drzwi i które służyły do wentylacji. Uderzając bardzo mocno zerwał metalową siatkę, która była na drzwiczkach, a potem po kilku uderzeniach udało się wyważyć te drzwiczki.
Pierwszą osobą, która weszła to Adi Keśava Prabhu, następnie Bhimal Prasad Prabhu, trzecią osobą byłem ja.
W pokoju było ciemno, wszystko pokryte był czadzą. Adi Keśava wołał: "Aindra Prabhu, gdzie jesteś?" Po krótkim czasie znalazł jego ciało za Bóstwami Nitai-Śacisuta. W czwórkę wynieśliśmy jego ciało na werandę. Jeden wielbiciel powiedział: "Odszedł".
Odszedł jak składał pokłon lotosowym stopom Śri Nityanandy Prabhu, odszedł kilkadziesiąt centymetrów od Jego stóp. W takiej pozie zastygło jego ciało. Odszedł sam, bo tak chciał. Odszedł jak było bardzo gorąco, tak gorąco, ze plastik się deformował pod wpływem ciepła, bo tak chciał. Odszedł niedaleko swojego, ukochanego Śri Giriraja, bo tak chciał.
Wyraził te pragnienia w jednej z konwersacji.
Teraz Ci, którzy go kochają albo lubią podejmą poważnie misję i yuga-dharmę, która wprowadził i ustanowił Śri Caitanya Mahaprabhu i Jego czyści wielbiciele.
Aindra Prabhu to nie była zwykła osoba. Nigdy nie czułem się przy nim jak przy uczniu Śrila Prabhupada. Był w stanie wykonać jakąkolwiek służbę oddania: czyszczenie toalet albo pryszniców, stolarka, elektryka, układanie kafelków, cięcie i obróbka marmuru (zrobił nowy ołtarz swoim śalagrama-śila), wymiana zlewów w pomieszczeniu na ubikację, hydraulika. Mogłem w każdej chwili dnia i nocy pójść do niego i zapytać o coś. Wiele razy mogłem dzięki jego łasce zrobić jakąś małą służbę dla niego. Zawsze był dla mnie łaskawy. Posiadał prawdziwe cechy sadhu. Zawsze chciał dostrzegać dobre cechy w kimś lub czymś. Zawsze chciał mnie inspirować w służbie oddania oraz umacniał moją wiarę w Guru Maharaja.
Jestem mu wdzięczny, że pomimo moich wad, tolerował moje towarzystwo.
To na razie tyle. Hare Kryszna i Jaya Śri Radhe.

[padmak]

Martanda Prabhu, dziękuję Ci za te osobiste wspomnienia, które tu przedstawiłeś. Niewątpliwie otrzymałeś łaskę wielkiego Vaysnawy. Większa ilość słów jest zbędna. Hare Kryszna!

[Martanda Dasa]

Drogi Aindra Prabhu!
Hare Kryszna!

Przyjmij moje pełne szacunku pokłony!
Wszelka chwała Śrila Prabhupadzie!

Chociaż nie mam żadnych kwalifikacji, aby pisać
o Tobie albo gloryfikować, to pomimo tego postanowiłem,
że sklecę kilka słów, aby przypomnieć sobie o moim
najlepszym przyjacielu w moim życiu duchowym.

Jest mi bardzo ciężko bez Ciebie i tak naprawdę
odechciało mi się żyć, odechciało mi się wszystkiego.
Moje serce przepełniła obojętność.
Mam siebie dosyć, czuję się jak niemowlak, który
został bez opieki.
Brakuje mi takich osób jak Ty, które mogą
(przez samo bycie) pomóc uwarunkowanej duszy.
Chciałbym już odejść. I tak nie zrobię więcej
postępu duchowego. Mój postęp duchowy teraz
polega na waleniu głową w ogromny mur, którego
i tak nie mogę pokonać.
Po wielu próbach "polepszeniu 24 godzinnego kirtanu",
po których wszyscy członkowie w równomierny
sposób nienawidzą mnie, przyszła kolej na zupełną
obojętność. Nie obchodzi mnie więcej co robią te
dzieciaki dla "Twojej przyjemności." Przestałem nawet
uczęszczać na swój czas do śpiewania Hare Kryszna
w świątyni.
Żyję jak robak w odchodach, jestem kompletnie
bezużyteczną osobą, pozbawioną jakichkolwiek
pozytywnych cech.
Mogę afiszować się wśród Waisznawów, ale tak
naprawdę mój "poziom zaawansowania" jest równy
zeru.

W tym dniu Twojego odejścia nie jestem w stanie
nawet poprosić Cię o łaskę, o to żebym w końcu
dojrzał i zrozumiał to, co chciałeś nam wszystkim
przekazać.

Proszę wybacz mi moją mizerną, ohydną egzystencję
i moje próby myślenia, że jestem w stanie zadowolić
Twoją osobę.

Hare Kryszna.

[Martanda Dasa]

Hare Kryszna drodzy Waisznawowie.

Dzisiaj przypada ósma rocznica odejścia Śripad Aindra Prabhu, który odszedł w swoim pokoju, w Śri Vrindavan Dham.
Dziękuję Śri Krysznie i Śrimati Radharani za to, że mogłem mieć Jego osobiste towarzystwo przez trochę więcej niż trzy lata.

Hare Kryszna i serdecznie Was pozdrawiam, drodzy wielbiciele polskiej Yatry.