Ponieważ Pan Śiva nie inkarnuje, dopóki nie ma jakiejś szczególnej przyczyny, więc zwykłej osobie bardzo trudno jest go spotkać. Jednakże Pan Śiva zstępuje w szczególnych przypadkach, gdy poleci mu to Najwyższa Osoba Boga. W związku z tym w Padma Puranie jest powiedziane, że w wieku Kali Pan Śiva pojawił się jako bramin, aby nauczać filozofii Mayavada, która jest niczym innym, jak innym rodzajem filozofii buddyjskiej. W Padma Puranie jest powiedziane:
mayavadam asac-chastram pracchannam bauddham ucyate
mayaiva vihitam devi kalau brahmana-murtina
Zwracając się do Parvati-devi, Pan Śiva przepowiedział, że będzie szerzył filozofię Mayavada w przebraniu sannyasi bramina w tym celu, by wykorzenić filozofię buddyjską. Sannyasinem tym był Śripada Śankaracarya. W celu zwalczenia efektu filozofii buddyjskiej i szerzenia filozofii Vedanty, Śripada Śankaracarya musiał pójść na pewien kompromis z filozofią buddyjską. Dlatego nauczał filozofii monizmu, gdyż w tym czasie była ona nieodzowna. W innym wypadku nie było potrzeby, aby nauczał filozofii Mayavada. W obecnej chwili nie ma zapotrzebowania na filozofię Mayavada ani też na filozofię buddyjską, więc Pan Caitanya odrzucił je obie.
--
Na ogół ludzie wielbią Pana Śivę dla jakiejś korzyści materialnej, i chociaż nie mogą ujrzeć go osobiście; czerpią wielki materialny zysk z oddawania mu czci.
--
Pan Śiva, najpotężniejszy półbóg, ustępujący jedynie Panu Visnu, jest samowystarczalny. Chociaż nie ma nic, do czego by aspirował w tym materialnym świecie, to wszędzie zawsze gorliwie działa dla dobra tych, którzy w tym świecie przebywają, a towarzyszą mu jego niebezpieczne energie, jak bogini Kali i Durga.
--
Pan Śiva znany jest jako największy bhakta Najwyższej Osoby Boga. Słynie jako najlepszy ze wszystkich Vaisnavów (vaisnavanam yatha śambhuh). Wskutek tego Pan Śiva ma Vaisnava sampradayę, sukcesję uczniów znaną jako Rudra-sampradaya. Tak jak jest Brahma-sampradaya, wywodząca się bezpośrednio od Pana Brahmy, podobnie Rudra-sampradaya pochodzi bezpośrednio od Pana Śivy. Jak oznajmia Śrimad-Bhagavatam (6.3.20), Pan Śiva jest jedną z dwunastą wielkich osobistości
svayambhur naradah śambhuh kumarah kapilo manuh
prahlado janako bhismo balir vaiyasakir vayam
Jest to 12 wielkich autorytetów w nauczaniu świadomości Boga. Imię Śambhu oznacza Pana Śivę. Jego sukcesja uczniów znana jest także jako Visnusvami-sampradaya, a obecna Visnusvami-sampradaya jest również znana jako Vallabha-sampradaya. Obecna Brahma-sampradaya znana jest jako Madhva-Gaudiya-sampradaya. Mimo. że Pan Śiva pojawił się, aby głosić filozofię Mayavada, pod koniec swych rozrywek w formie Śankaracaryi nauczał filozofii Vaisnava: bhaja govindam bhaja govindam bhaja govindam mudha-mate. W wersecie tym trzykrotnie położył nacisk na oddawanie czci Panu Krsnie, czyli Govindzie, a szczególnie ostrzegał swych zwolenników, że nie mogą osiągnąć oswobodzenia, czyli mukti, jedynie poprzez żonglerkę słowną i gramatyczne łamigłówki. Jeśli ktoś naprawdę poważnie myśli o osiągnięciu mukti, musi wielbić Pana Krsnę. Taka jest ostatnia instrukcja Śripada Śankaracaryi.
Wspomniano tutaj, że Panu Śivie zawsze towarzyszy jego materialna energia (śaktya ghoraya). Energia materialna – bogini Durga lub bogini Kali – jest zawsze pod jego kontrolą. Bogini Kali i Durga służą mu zabijając wszystkie asury, czyli demony. Czasami Kali popada w taką furię, że na oślep zabija wszelkiego rodzaju asury. Znany jest obrazek bogini Kali, która ma na sobie girlandę zrobioną z głów asurów, w lewym ręku trzyma schwytaną głowę, a w prawej ma wielki khadga, czyli tasak do zabijania asurów. Wielkie wojny są symboliczną reprezentacją dewastacji asurów dokonywanej przez Kali, i w rzeczywistości to ona im przewodzi.
srsti-sthiti-pralaya-sadhana-śaktir eka
(Brahma-samhita 5.44)
Asury próbują uspokoić boginię Kali, czyli Durgę, wielbiąc ją z materialnym przepychem, ale gdy stają się oni nie do zniesienia, wówczas bogini Kali zabija ich masowo, nikogo nie oszczędzając. Asury nie znają sekretu energii Pana Śivy i wolą wielbić boginię Kali, Durgę czy Pana Śivę, by osiągnąć materialną korzyść. Z powodu swego demonicznego charakteru nie są skłonni podporządkować się Panu Krsnie – co potwierdza Bhagavad-gita (7.15):
na mam duskrtino mudhah prapadyante naradhamah
mayayapahrta-jnana asuram bhavam aśritah
Obowiązek Pana Śivy jest bardzo niebezpieczny, ponieważ musi on
zatrudnić energię bogini Kali (czyli Durgi). Na innym znanym obrazku widzimy, że bogini Kali stoi czasami nad ciałem leżącego twarzą ku ziemi Pana Śivy, co świadczy o tym, że czasami Pan Śiva musi paść jak długi, by powstrzymać ją przed zabijaniem asurów. Ponieważ Pan Śiva kontroluje potężną energię materialną (boginię Durgę), więc wielbiciele Pana Śivy osiągają bardzo bogate pozycje w tym materialnym świecie. Pod kierunkiem Pana Śivy jego czciciele otrzymują wszelkiego rodzaju materialne udogodnienia. W przeciwieństwie do tego, Vaisnava, czyli wielbiciel Pana Visnu, stopniowo ubożeje pod względem materialnego bogactwa, ponieważ Pan Visnu nie oszukuje Swych bhaktów, by uwikłali się w materialne posiadłości. Jak oznajmia Bhagavad-gita (10.10), Pan Visnu od wewnątrz daje Swym bhaktom inteligencję:
tesam satata-yuktanam bhajatam priti-purvakam
dadami buddhi-yogam tam yena mam upayanti te
"Tym, którzy zawsze są Mi oddani i z miłością Mnie wielbią, ja daję inteligencję, która do Mnie ich prowadzi."
Zatem Pan Visnu obdarza Swego bhaktę inteligencją, tak by mógł on czynić postęp na ścieżce powrotu do domu, do Boga. Ponieważ bhakta nie ma nic wspólnego z żadnego rodzaju materialnym majątkiem, więc nie dostaje się pod kontrolę bogini Kali, czyli bogini Durgi.
Pan Śiva zarządza też tamo-guną, czyli siłą ignorancji w tym materialnym świecie. Jego moc, bogini Durga, opisana jest jako ta, która trzyma wszystkie żywe istoty w ciemności ignorancji (ya devi sarva-bhutesu nidra-rupam samsthita). Zarówno Pan Brahma, jak i Pan Śiva są inkarnacjami Pana Visnu, ale Pan Brahma zarządza stworzeniem, podczas gdy Pan Śiva zajmuje się destrukcją, którą przeprowadza przy pomocy swej materialnej energii, bogini Kali, czyli bogini Durgi. Tak więc ten werset opisuje Pana Śivę jako tego, który przebywa w towarzystwie niebezpiecznych mocy (śaktya ghoraya), i taka jest rzeczywista pozycja Pana Śivy.
--
Pan Śiva jest najlepszym ze wszystkich bhaktów. Dlatego wszyscy wielbiciele Krsny są też wielbicielami Pana Śivy. We Vrndavanie znajduje się świątynia Pana Śivy nazywanego Gopiśvara. Gopi czciły nie tylko Pana Śivę, ale również Katyayani, czyli Durgę, ale celem ich było osiągnięcie przychylności Pana Krsny. Bhakta Pana Krsny nie okazuje Panu Śivie braku poszanowania, lecz wielbi go jako najbardziej wzniosłego bhaktę Pana Krsny. Zatem kiedykolwiek bhakta wielbi Pana Śivę, to modli się do niego w celu osiągnięcia łaski Krsny; nie prosi go o materialną korzyść. Bhagavad-gita (7.20) mówi, że na ogół ludzie wielbią półbogów, by osiągnąć jakąś materialną korzyść. Kamais tais tair hrta-jnanah: Kierowani materialnym pożądaniem czczą półbogów, ale bhakta nigdy tak nie robi, gdyż nie kieruje nim materialne pożądanie. Taka jest różnica między szacunkiem okazywanym Panu Śivie przez bhaktę, a szacunkiem okazywanym mu przez asurę. Asura oddaje cześć Panu Śivie, przyjmuje od niego jakieś błogosławieństwo, niewłaściwie je wykorzystuje i w końcu ginie z ręki Najwyższej Osoby Boga, który przyznaje mu wyzwolenie.
Pan Śiva, będąc wielkim bhaktą Najwyższej Osoby Boga, kocha wszystkich wielbicieli Najwyższego Pana. Pan Śiva powiedział Pracetom, że kocha ich bardzo, ponieważ są bhaktami Pana. Pan Śiva był łaskawy i miłosierny nie tylko dla Pracetów – każdy bhakta Pana jest mu bardzo drogi. Bhaktowie nie tylko są drodzy Panu Śivie, ale darzy ich on takich szacunkiem jak Najwyższą Osobę Boga. Podobnie, bhaktowie Najwyższego Pana także wielbią Pana Śivę jako najdroższego bhaktę Pana Krsny. Nie wielbią go jako oddzielnej Osoby Boga. Jedną z obraz wymienionych na liście nama-aparadha jest uważanie, że intonowanie imienia Hari i intonowanie Hara, czyli Śiva, jest tym samym. Bhaktowie muszą być zawsze świadomi tego, że Pan Visnu jest Najwyższą Osobą Boga, a Pan Śiva jest Jego bhaktą. Bhaktę należy traktować z takim samym szacunkiem jak Najwyższą Osobę Boga, a czasami z większym. Pan Rama, Sam będąc Najwyższą Osobą Boga, czasami wielbił Pana Śivę. Jeśli Pan wielbi bhaktę, to dlaczego inni bhaktowie nie mieliby okazywać mu takiej samej czci, jak okazują Panu? Taki jest wniosek. Z tego wersetu okazuje się, że błogosławieństwo, którego Pan Śiva udziela asurom, jest jedynie formalnością. W rzeczywistości kocha on tego, kto jest oddany Najwyższej Osobie Boga.
--
Bhakta, który wstaje wczesnym rankiem i ze złożonymi dłońmi intonuje modlitwy śpiewane przez Pana Śivę (
są w Canto 4 Śrimad Bhagavatam), umożliwiając też słuchanie ich innym, z pewnością uwalnia się od wszelkiej niewoli działań dla owoców.
--
Polecam też: Śrimad Bhagavatam Canto-8 - Rozdział XII, Canto-4 Rozdział II, Canto-4 Rozdział VI w
http://biblioteka.nama-hatta.pl
--